بزار اول از دانشگاه بگم.این نی نی های ترم اولی (منظورم با شخص شخیص آقایون کلاسمون هستش هاااااا) انگاری که تو عمرشون دختر ندیدن!آخ اگه بدونید چه پدری از ما در میاد وقتی می خوایم با یکیشون حرف بزنیم....یه سوال درسی از یکیشون می خواستم بپرسم طرف از خجالت داشت آب می شد!!!بشر مثه آدم جواب سوال بده مگه می خوام ازت خواستگاری کنم؟؟؟؟

به اون یکی می گم می خوام دست نوشته تون رو به برد انجمن ادبی بزنم بهتره اسمتون رو هم زیرش بنویسین! البته اگه مایل باشین!طرف همین جوری زل ده تو چشام نگاه می کنه!!!می گم خوب اگه مایل باشین بد نیست که!!!بازم نگام می کنه...

اون یکی که تا تمام دخترای کلاس رو از دانشگاه راهی خوابگاه نکنه رضایت نمی ده!هر جا بری میاد دنبالت!تابلو یا غیر تابلو فرقی نداره!کتابخونه!سایت کامپیوتر!... با یکی دیگه از همکلاسی ها که بخوای حرف بزنی مثل مجسمه میاد کنارت می ایسته!!! تو کلاس رو که دیگه نگو! غیر از اینکه همون جایی می شینه که ما می شینیم از بس بر می گرده نگاهمون کنه که من نگرانم تا ۴ سال آرتروز گردنی چیزی بگیره!!!

از استادا که دیگه نگو....استاد نقشه کشی رو که باید التماسش کنی که بیاد سر کلاس!حالا وقتی هم که اومد باید با التماس نگاش کنی تا دو کلمه حرف بزنه!!!

استاد فیزیک رو هم که نگو!!!از سادگی بیش از حدش بچه ها سر کلاس مسخره اش می کنن اونم هیچی نمی گه!

فقط وقتی بهش می گی ببخشید استاد میگه......

هاااااااااا....

خلاصه اینکه فکر می کنم کلی فیلم داشته باشیم تو این مدت!

از خودم هم که بخوام بگم این می شه که...

باید عوض بشم...اینطور نمی شه...با احساساتی بودن و به قول آسیه قلبمو کف دست نگه داشتن نمی شه زندگی کرد!اینکه را به را بخواد دلم بسوزه برای این و اون...

باید یاد بگیرم!خیلی چیزا رو...